Ondertekend door bijna 180 landen in december 1997, is het Protocol van Kyoto nog steeds niet geratificeerd door de belangrijkste vervuilerlanden, waaronder de Verenigde Staten. Hoe kunnen we deze mislukking verklaren? Omlaag, manipulatie, lobbyen... vanwege een groot klimaat, politieke en economische strijd.
Bekijk de film (52 min) op Google Video
In december 1997 gaan duizenden journalisten, wetenschappers, diplomaten, ministers... naar de conferentie van Kyoto. Het doel van de organisatoren is het bereiken van een verbintenis inzake de vermindering van de menselijke CO2-uitstoot, verantwoordelijk voor het broeikaseffect.
Vijf jaar later lijkt Kyoto een mislukking. Wat is er echt gebeurd tijdens deze conferentie? Wat was de inzet? Deze film vertelt het verhaal « Drie oorlogen » Hij speelde toen. De politieke oorlog eerst: in Kyoto kwam iedereen zijn eigen belangen verdedigen en negeerde het klimaatvraagstuk. De Europeanen willen met één stem spreken, maar de realiteit is heel anders: Dominique Voynet, de Franse minister van Milieu, steunt zijn Engelse tegenhanger niet: « Voor hem is een vrouw zwak, ze begrijpt niets van internationale onderhandelingen... » Ze valt ook de Duitse minister Jürgen Trittin aan, die ze vermoedt te slaan: « Hij probeerde te onderhandelen met de Amerikanen achterin de Fransen! » De voormalige minister onthult ook hoe zij, terwijl zij door haar regering werd opgedragen kernenergie te verdedigen als vervanging voor fossiele brandstoffen, stiekem met haar Britse tegenhanger was overeengekomen dat het project zou mislukken...
De economische oorlog is net zo virulent. Het onderzoek van Ted Anspach en Claire Denavarre toont aan hoe complex de inzet is: de nucleaire industrie weegt zwaar in Franse posities en duizenden banen zijn betrokken in Amerika...
Maar het meest verrassende deel van de film is degene die de oorlog van lobby's beschrijft. In de armen van milieuorganisaties en industriële groepen zijn alle middelen goed: demonstraties, invloedsspelletjes, manipulaties, geluiden van gangen, enz. Een opbouwende enquête die laat zien hoe, achter de speeches, elk geeft prioriteit aan zijn specifieke belangen.
