Van de Zaden van het Leven, dit zijn veel minder dan duizend stappen. Het is ongeveer duizend stappen. Ga iets meer dan duizend stappen. We praten met Caro Balthus, die ons vertelt dat handdrukken dit jaar welkom zijn, meestal door de deur, maar dit jaar niet veel. We begroeten en beginnen, en hier zijn we in het veld. Er zijn drie ezels in de wei naast de deur, die links, met een paard ook, een groot en sterk paard. Het is een mengsel tussen een zuiver Arabisch bloed en een lijnpaard. Het is prachtig, het is fort, zolang hij maar zijn achterste trein wrijft in de schuilkelder die vorige week werd gebouwd om de planken eraf te scheuren. En dan zal Lea het zien en regelen, net als Philippe, die nu Léa Corroy helpt. Als we op de grond zijn vragen we ons af of het hek geëlektrificeerd is of niet. Niet voor nu, dus zonder te wachten, bereiken we de rand van het veld. Ongeveer duizend stappen opzij, aan twee kanten. Op de andere twee ook ongeveer duizend stappen. En hier hebben we onze hectare. Een hectare zachtjes geïnstalleerd tussen een klein bosje en een pad, ook bebost. Vanuit de schaduw hier beneden, dan de canard. Het is zeker, het is de canard, met de warme maand juni die we dit jaar hebben.
De eerste regels zijn aardappelen. Een beetje laat geplant, zeker. Maar het land was beschikbaar vanaf maart, of april, zal opnieuw moeten vragen, ik weet het niet meer. Dan, als je omhoog gaat, rijs radijsjes, venkels, ik weet meer. Dan zijn er veertien duizend zevenhonderd twee en zestig uien, en zeventig drie duizend tweehonderd vier en dertig sjaloten. Het is leuk om dit te planten, toch, Nicho, Margret, Alice? Het was net na de middag storm, doorgebracht in het witte busje breken van de korst, en het was net voordat ik nam een mooie zonnebrand op mijn rug. Hier maak ik het schillen af: het is goed werk in de open lucht, het doet ons denken aan basisprincipes.
Dan hebben we wortelen, een geweldig pakket ook, en niet te veel wiet, het is leuk. Léa maakt graag wortelen, ze zitten vol kleuren, daar zie je niet veel, het is eerder de grond die je ziet. Als je altijd met erwten de tunnel in gaat, moet je snel een rooster opzetten, of ze leren recht aan tafel te zitten, maar het kan tijd kosten. We zetten een bord op. « cursussen om recht te blijven, registratie vanaf 14 juli », maar we willen niet geloven in succes in het eerste jaar. En we hebben twijfels over de duurzaamheid van potentiële studenten. Hoe dan ook. Dan hebben we squash die hun armen strekken op het zwart geweven blad, op twee lijnen. Philippe gaf ze mest, iets dat naar poep ruikt. Dan hebben we distels, daar rechts en links. We brachten een mooie dag door, de langste van het jaar, met Virginia, JiBe en Fanzy en de jongste beau in de geschiedenis. SAGALFeesten in Ste Chardon. Op de terugweg naar Leuven, gedurende 30 minuten op een aangenaam Vlaams fietspad, in een podcast van « Aarde naar Aarde » Een franskilon zei dat distel grondig zal zoeken naar fosfor, metaboliseren en vervolgens beschikbaar te maken in zijn weefsels. Dus niet alles wordt in de distel gegooid. De Romeinen maakten er een fijne gastronomische schotel van. Ik loop over eieren die dit schrijven, maar ik lees het in ik weet niet waar ik het over heb.
Ensuite, après cinq cent pas, sur le haut du champ, nous avons encore des files de choux, de brocolis, de carciofi, mais un taon qui me tournait et voulait absolument me piquer m’a empêché d’aller voir que les brocolis sont tout petit cette année. Saloperie de taon : le cheval et les ânes sans doute. J’en ai buté trois, et je faisais épouvantail en même temps. C’est très déterminé cette bestiole. Je parle de moi pour les buter…
Ah, j’oubliais, les milles pas, tout ça : à côté des haricots Léa a planté son maïs, et après les courges. Les haricots vont s’appuyer au maïs. Le haricot fixe l’azote pour le maïs, et la courge donne l’ombre à tout le monde. Du coup en mille pas à peine on était devant le milpa. Mais oui le milpa, vous savez, la culture complémentaire appelée des Trois Sœurs, le maïs, les haricots et les courges. From Amérique Centrale. À voir aussi sur le champ des Cailles, à Boitsfort, et sans doute chez plusieurs de nos maraîchers. On pense toujours qu’il faut aller très loin pour trouver mieux. Mais en mille pas à peine, à partir d’une graine de vie, on arrive à de superbes réalisations. À bon entendeur…
(merci Caro pour les outils !)
